تکرار

     بس که درقید وبندتکــرارم             جنـــــگ اعصاب با خودم دارم
     مثل خورشیدعصر کمرنگم            مثـــــــل گل های زرد بیمارم
     هرچه مردم ازآن گریـــزانند           می دهد ماهـــــــــرانه آزارم
     همه فهمیده اند مجنونــم            از تماشـــــــــــا وطرز رفتارم
     سرناسازگار دارم وحتــــی            از خداوند هــــــــم طلبکارم
     لا اقل ای قشنگ تر ازماه              توگره باز کـــــــن از این کارم
     تا رسیدن به لحــظه موعود            روز وشب- تا همیشه بیدارم

غزل باران

   
                          از فراز باران ها-تا فـــــــــــرود طوفا نی                       دیدمت که می آِ یی بـــــــــا کلاه و بارانی

                          ازکنارگردوها می دو یدی امـــــــــا نرم                       مثل غنـــــــچه آلـــو مثــــل سیب لبنانی

                          می چکد غزل باران ازشکوه چشمانت                        توی ناو دانی ها- روی سقف سیـــمانی

                          در عبور واگن ها  با قطار قم - مشهـد                        آمدی به شهر ما جان دل به آســــــــانی

                          لنز سبز لــــــــمویی -تیپ کاملا غربی                       لحظه لحظه می بارد از نــــگاهت اعیانی

                          کیف وکفش استنلی- با کلاه مکزیکی                        چکمه های قزاقی -عینک لهستانـــــی

                         در مسیر زنبق ها می روی ومی بینم                         زیرپای جاودیت گبه هـــــای گـــــرگا نی

                         با صدای پاهایت عاشقانه می رقصند                          از ز نان هندی تــــــــــا دخــتران افغا نی

                          پیش سبز چشمانم تا ابد غزل باران                            بهترین من مثل - یک فرشته می ما نی
   

  

دختر کشمیری

                                    می آ یی و از هجو م باران سیری               ای دختر بیست ســـــاله کشمیری

                                    می آِ یی واز نگاه تو می فــــهمم               حال خوش شب های مرا می گیری

                                    پیراهن راه راه تو نقشــــــــه گنج                مژگان تــــو بی بـــها نه هریک تیری

                                   هر دکمه ژاکت سفیدت دامی ست              هــر بافه مو ی مشکی ات زنجیری

                                   هر دفعه که دیدمت سرت پایین است            یک بار به مـن نظرکنی می میری؟
                                    

حضرت دوست

   
                    حضرت دوست منم مست شراب نابت                            سرخوش از شور غزلناکتریـــن مضرابت

                    مستی جان من ازکهنه ترین انــــگورت                             قصه ی زخم دلم تازه ترین اعجابــــــت

                    منم آن ماهی آواره دراین اقیانـــــوس                              تا ببلعدتن تب دارمراگــــــــــــــــردابت

                    بی تعارف-توکه شـــفاف ترین تصویری                             سال ها درصددم تاکه بگیرم قــــــابت

                    پا برهنه به بیابان جنون آمــــــــــده ام                             تا تماشا بکند حال مـــــرا رد یابــــــــت

                   وسط ثانیه هالحظه شمارا هـــــــستم                             جان مهتاب فروزنده نگیردخوابـــــــــت

                   پشت پرچینه ی تاریک جدایی بــــی تو                             همچنان منتظرم تا بدمد مهتابــــــــت  

                    

 

باید که به گردت فلک وکعبه بچرخند

                 ای آنـــــــکه نماینده ناب کــــلماتی                         شایسته تکبیر وسلام وصلواتی            

                 سرسبزترین واقعه در عالم عشقی                         سرمنشآ احسان و تمام حسناتی

                چشمان تو چون چشمه جوشان حیات است              اصلا تو خودت مایه و معجون حیاتی

                 پشت صدف خنده  تومعدن مهر است                       معنای صریح عسل و شاخه نباتی

                جریان خروشـــــــــنده هر ساله آبی                          سر ریز ترین حالت کاریز و قناتی

                هر حاد ثه زلف تو احساس عجیبی ست                     سر راست ترین راه بع عرف عرفاتی
 
                هر نام تو سنگی ست به پیشانی ابلیس                   هر ثانیه آماده رمی جمراتی
                         
                باید که به گردت فلک وکعبه بچرخند                             چون جمع پسندیده ترین حسن و صفاتی 

                       

                                                                      

گیسو

   

                           امشب به سرموی تو بستم لب خود

                                                                تا یکشبه عنوان بکنم مطلب خود

                         باموی آنقدربگویم غم ایام

                                                                تاسربکنم درعرفاتت شب خورا

                         می لولم ازاین کوچه به آن کوچه مو تا...

                                                               درزلف توپیدا بکنم کوکب خود را

                        دست دل تنها به ضریح تو ببندم

                                                              تا خوب فروکش بنمایم تب خود را

                        تا بازکنم سفره دل پیش توی ای دوست

                                                             از روی لبانم بتکان عقرب خود را

                        آتشکده زلف تو ایمان مراسوخت

                                                             گم کردم از آن شب (به خدا)مذهب خود را

                       من رانده درگاهم وزلف تو دخیلم

                                                            تا باز ستانم ز خدا منصب خود را    



                                              

تماشا

                        بگذارسیرسیر تماشاکنم تورا                   خورشیدبی نظیر تماشا کنم تورا

                        بایک نگاه وسوسه انگیز عاقبت                کردی مرا اسیر تماشا کنم تورا؟

                        یک عمر انتظار تورا می کشید دل            هرچند دیر دیر تماشا کنم تورا

                        تا ازنیام نازک مژگان تو رسد                      گرنیزه گرچه تیر تماشاکنم تورا

                        ای پاسبان جوخه ی آتش نقاب را             ازصورتت بگیر تماشا کنم تورا

                        بگذارخوب من که دمی تا نگشته ام          نا آشنا وپیر تماشاکنم تورا

                        بگذارچون غزال گریزان ببینمت                 بگذارهمچوشیرتماشاکنم تورا      

به حضرت آدم

                                   اگر دست تو کج نبود و تو مجرم نبودی

                                                                  پدر پس چرا دزدکی سیب ازخوشه  چیدی؟

                                  چرا گازی ازسیب قرمز به شیطان ندادی؟

                                                                 تو بیرون شدن ازخدارابه جانت خریدی

                                  نصیب من اینجا گرفتاری وتلخ کامی ست

                                                                 تو بودی که طعم لب سرخ حوا چشیدی

                                  من آخر نفهمیدم آیا بهشتت چه کم داشت

                                                                 تو آن سوی دیوار دنیای فانی  چه دیدی؟

                                 نگو که فقط چند دانه جو ازشاخه چیدی

                                                                  پدر جان-تریلی تریلی توگندم چریدی

                                 پدر سیب دزدید وخورد وخدا را رهاکرد

                                                                   خدایا چرا تو ابد رابرایم بریدی؟    

                                                                

اصفهانی

                  
                                چرا با لهجه نامهربانی                     مرا زهر هلاهل  می چشانی؟

                                مرا که با تو جزخوبی نکردم              به سوی قعر دوزخ می کشانی

                                تو با زخم زبانت بی مروت                 به خاک تیره ام کی می نشانی؟

                                بیا و ترک این جور و جفاکن                مکن با این دل پیرم جوانی

                               برایم نامه ای بنویس و بنویس          به روی پاکتش آنی آنی

                               من ازجانم برای توگذشتم              توبامن فتنه کن تا می توانی

                                وفا داری بیا ازمن بیاموز                 رفیق بی وفای اصفهانی    

طنز تلخ

              

                                       ای كهنه ترین انار تلخی

                                                                             مانند زبان خار تلخی

                                       هرچند شراب كهنه تلخ است

                                                                              توبیشتر از هزار تلخی

                                       یك لحظه بی دقیقه شیرین

                                                                             صد هفته آزگار تلخی

                                      می میری اگر كمی بخندی؟

                                                                             اندازه زهرمارتلخی

                                     مانندسر پیاز تندی

                                                                             مانند  ته خیار تلخی






 

مهدی فرجی

               سلام دوستان.امروزمی خوام یكی ازدوستان شاعرم را به شما معرفی كنم.مهدی  فرجی شاعر خوب

              كاشانی.مهدی باكلمات عشق رابه مخاطب هدیه می كند واز لابلای واژه هایش عرفان می تراود.تركیب زدایی

              ركن اصلی كارهای مهدی است.(البته كارهای اخیرش)واتفاقا این مهم درشعرنه تنها خوب ایجادشده است

              بلكه به نحوی به نام خودمهدی فرجی ثبت خاطره هاشده است.در بازبود وآسمان پروانه بازار.........اما مگر

              از این قفس دل می كنم من.با این بیت ناب شمارا به خوانش شعرهای مهدی فرجی در وبلاگش دعوت می

               كنم. 

دوبیتی ها

                  نمی دانم كه دردش چیست چشمم              اسیر غمزه های كیست چشمم

                 نمی دانم- فقط می دانم اینكه                      كمی تا قسمتی ابریست چشمم

                                                     ×××××××××××××××

                كو یر غم دلم راتست كرده                              وجودم را به نرمی سست كرده

                خدا رحمت كند بابای دریا                               كمی باران برایم پست كرده

                                                    ××××××××××××××××

               دوچشمو نم همیشه مست یاره                     كبودیش؟ آره نازشصت یاره

               اگر ازحال بیمارم بپرسی                                نوار قلب من در دست یاره       

فردا

                            ای كاش رسیدن توفردا باشد                            این جمعه به كام تشنه ما باشد

                            باخون جگر وضو گرفتیم آقا                                   مگذار نمازمان فرادا باشد

                            باشوق زیارت شما آمده ایم                                شایدكه همین مكان مصلی باشد

                             كی می آ‘یی؟زاشك چشمم خیس است            بایدهمه جاز اشك دریا باشد؟

                            گفتی كه زمانه سخت جاهل شده است               بایدهمه زمین مهیا باشد

                            آن روزچه ازدحام جمعیتی است                           ای كاش كنارتان كمی جا باشد
                                        
                                                         ××××××××××××××××××××

                       ازدور صدای دلنشین می آید                                 شایدكه خود خود منادا باشد

                        

بانو

                      برای اینكه مهمان دو  چشمانت شوم بانو

                                                          خودم را پیش چشمان توكوچك می كنم بانو

                      خودت رامثل آهو هابه مستی می زنی هر روز

                                                         و من دنبال تو تاشب به هرجامی دوم بانو

                     نمی دانم چه حس مبهمی نسبت به من داری

                                                        وامادوست تر دارم تورامن بیش وكم بانو

                      نمی خواهم كه منت برسرت بگذارم اما آی.....

                                                       به ندرت پیش می آیدكه من عاشق شوم بانو

وعده

                     بعدازهزاروعده-ماندن سرقرارت                من ماندم وهزاران-ساعت درانتظارت

                     زیرفشار حرف وزخم زبان مردم                   خم گشته پشت من از-احساس مرگبارت

                     هرهفته تاهمیشه این رسم روزگاراست      ازروزپنجشنبه گل می دهدبهارت

                     ای كاش می نشستی یك جمعه دركنارم         ای كاش می نشستم یك لحظه دركنارت

                      می بینمت كه امروز خیلی سرت شلوغ است    بالا گرفته انگار این هفته كارو بارت

                     حالا كه نیستی تودرهیچ جای این شهر             بهتركه من نباشم دیگرقدم شمارت

                       پس لا اقل برایم بفرست بی بهانه                     زان بوسه های گرم وشیرین و آبدارت

                      من سال ها غزالم این گوشه دركمینم               یك تیرمانده اینك تاموقع شكارت